De naam die ik gebruik in mijn spirituele leven is Alassea Carnesir. Dit is een vertaling van mijn wereldse naam naar een elfentaal. Vanwege de zachte, maar toch sterke klank vind ik dat de naam goed bij mij past en dus gebruik ik hem.
Inmiddels ben ik ruim 10 jaar bezig met wicca, hekserij en paganisme. In het begin voornamelijk door erover te lezen, toen door te studeren en uit te voeren, maar inmiddels ben ik teruggekeerd naar wat voor mij toch de kern is: voelen en zijn. Ik volg geen duidelijke stroming in wicca en ben ook niet lid van een coven. Om er toch een naam aan te hangen, is "solitaire heks" een label dat de lading redelijk dekt. Solitair is wat ik ben, heks is (voor een deel) wat ik doe.
Op deze site wil ik graag vertellen wat ik geleerd en ervaren heb. De theoretische kennis is niet specifiek van mij, maar is een mix van al mijn literatuur en studies. Als je op plaatjes bij teksten klikt, kom je op de site van het specifieke plaatje. Ook die zijn niet van mij.
Mijn ervaringen zijn wel uniek voor mij en die wil ik graag met je delen.
Halverwege het klimmen uit de put weer naar beneden gestort. Volgens de dokter ben ik overspannen. Dus neem me de stilte maar even niet kwalijk, harder lukt even niet.
Door een samenloop van verschillende dingen trek ik het even niet meer. De energie om meer te doen dan wat absoluut noodzakelijk is, heb ik gewoon niet meer over. Dus vandaar nu (in elk geval tijdelijk) de stekker uit dit weblog. Even helemaal terug naar mezelf en vandaaruit maar verder zien. Wie weet hoe het over een paar weken is.
Het is zover. Drie jaar lang hebben we samen lief en leed gedeeld. Ja, natuurlijk hadden we soms mindere tijden. Soms had ik maar weinig tijd voor hem, soms leek hij ook totaal geen oog te hebben voor mijn behoeften. Maar toch, ondanks alles bleven we bij elkaar, een goed stel. De laatste weken ging het soms wat minder. Steeds vaker reageerde hij op mijn verzoek met een volledige shut down. Misschien heb ik ook wel te intensief met hem opgetrokken, hem te weinig ruimte voor zichzelf gegeven.
Vanochtend, om half negen, was alles tussen ons nog goed. We hadden elkaar een goede morgen gewenst, daarna ben ik gaan douchen. Weer beneden vroeg ik hem vriendelijk me van dienst te zijn. Het mocht niet meer baten, de laptop is ter plekke overleden. Ondanks onze innige band heb ik vanmiddag een nieuwe liefde ontdekt en mee naar huis genomen. Door deze gelukkige wending de opmerking "liever geen bloemen".
Hoera, splinternieuwe, supersnelle, flitsende en mooie laptop van me!
Zo ben je er, en zo ben je weer weg. Na een mentaal dipje (ben er overheen, is weer helemaal goed hier) nu een fysiek dipje. Of eigenlijk, gewoon fysieke afwezigheid. Ziek? Nee hoor. Staatshotel? Ook niet. Deze dame heeft vakantie! Jawel, heel Nederland is al weer thuis en ik mag nog lekker! Dus opnieuw een radiostilte van maximaal drie weken deze keer.
't Is even geleden, dat klopt. En ja, dat spijt me erg. Maar toch ook niet. Want weet je, eigenlijk had ik ook even niks te vertellen. Of eigenlijk, niks te delen. Waarom? Omdat ik niks te geven had. En zeg nou zelf, wat kun je geven uit niks? Dus vandaar, radiostilte. Maar hier ben ik weer.
Hoe gaat het nu? Beter, stukken beter. Afgelopen vrijdag (1 augustus) heb ik Lammas gevierd. Gevraagd om hulp, om iemand die me mijn pad kon laten zien, want ik was het kwijt. En in meditatie ben ik geholpen. Een stukje van mijn pad is me getoond en ik voel me... Tja, hoe omschrijf je dat nou? Ik voel me levend, bruisend. Vol energie. Alsof er een schilletje af is gehaald en ik dichter bij mezelf ben dan ooit.
Lieve mensen, vrijdag heb ik mijn engel mogen ontmoeten.
Dr. Edward Bach: Het Verhaal van de Wandelaars (1934)
Op een goede dag, en elke dag is een goede dag , trok een groepje wandelaars erop uit voor een tocht door een bos. Ze waren met zijn zestienen. Aanvankelijk ging alles goed.
Maar toen ze een eind gelopen hadden, begon één van hen, Agrimonie, zich zorgen te maken of ze wel de goede kant opgingen.
Later op de middag, het was al gaan schemeren, werd Maskerbloem bang, bang dat ze de weg waren kwijtgeraakt.
De zon ging onder en de schemer ging over in duisternis; rondom hen barstte een kabaal van nachtelijke geluiden los. Toen kreeg Zonneroosje het vreselijk benauwd en hij werd bevangen door een panische angst.
Het werd middernacht en aardedonker, en alle moed zonk Gaspeldoorn in de schoenen. Hij zei wanhopig: "Ik kan niet verder; gaan jullie maar, ik blijf hier tot de dood mij uit mijn lijden verlost."
Eik daarentegen zei, hoewel hij het gevoel had dat de situatie uitzichtloos was en dat ze de zon nooit meer zouden zien schijnen: "Ik ga niet bij de pakken neerzitten, ik ga tot het einde door." En hij liep verder, ook al wist hij niet waar de ingeslagen weg hem zou brengen.
Nieuwsgierig en de rest lezen? Klik op onderstaande link:
